Tranende ogen

Tranende ogen

Tranende ogen vormen een veel voorkomende maar vaak onderschatte klacht. Bij tranenstase vermindert het zicht omdat men constant door de tranenfilm moet kijken. Bovendien ontstaat er chronische huidirritatie door zoutneerslag vanuit de tranen.

Mensen sterven toch

Mensen sterven toch

De ellende die onlosmakelijk verbonden is met het progressief zieker worden en het besef eigen lichaam en persoon te voelen sterven, is alomtegenwoordig. Dit leidt tot een fundamenteel solidariteitsgevoel en nood aan een vertrouwenssfeer. Als zorgverlener worden we hierdoor aangesproken; het zit als het ware in de genen van ons beroep.

Allergietests bij medicamenteuze reacties

Allergietests bij medicamenteuze reacties

Af en toe worden patiënten naar onze polikliniek verwezen omdat ze een allergische reactie vertonen op een of meerdere medicamenten. Meestal zijn de patiënten letselvrij op het ogenblik van de raadpleging. Aan de hand van een uitgebreide anamnese wordt beslist of het zinvol is om allergietests uit te voeren. Gezien het risico op vals-positieve tests (bij toxische erupties) en op vals-negatieve tests (bij toediening van corticoïden wegens huideruptie), is het beter de tests uit te voeren ten minste zes weken na het voorval. Dit geeft ons ook de nodige tijd om de tests voor te bereiden.

Ervaringsgerichte aanpak binnen de ergotherapie door middel van een testauto

Ervaringsgerichte aanpak binnen de ergotherapie door middel van een testauto

Binnen het revalidatieproces heeft ergotherapie als doel de zelfstandigheid van de patiënt te herwinnen of te verbeteren, en dit in verschillende situaties van het dagelijkse leven (de Algemene Dagelijkse Levensverrichtingen, ADL). Afhankelijk van de resterende mogelijkheden kiezen we voor een welbepaalde methodeverandering. Is er nog stap- of steunfunctie in de onderste ledematen? Heeft de patiënt voldoende kracht in de armen om zich op te duwen of op te trekken? Is de patiënt zelfstandig of heeft hij hulp nodig van derden?

Therapeutische milde hypothermie bij reanimatie

Therapeutische milde hypothermie bij reanimatie

Cardiovasculair lijden is nog steeds een van de belangrijkste doodsoorzaken in de Westerse Wereld. Zestig percent van deze mortaliteit doet zich voor na een plotse collaps van de patiënt. Ook al overleeft de patiënt de hartstilstand dankzij snelle reanimatie door omstaanders en professionele hulpverleners, dan nog is de kans op neurologische schade bijzonder groot. Drie tot vijf minuten na de hartstilstand worden de neuronen al onherstelbaar beschadigd. Zelfs na herstel van de eigen circulatie bij succesvolle reanimatie wordt de eerste uren en dagen verdere schade aangericht door veelvuldig ingezette cascades zoals calcium shifts, excitotoxiciteit, lipideperoxidatie en andere vrijradicaalreacties die leiden tot DNA-beschadiging en apoptose – beter bekend als het post-reanimatie syndroom. Deze agressors brengen eerst schade toe aan de meest kwetsbare delen van de hersenen (hippocampus, neocortex en cerebellum), wat leidt tot post-anoxische encephalopathie.