Reactie op sociale media-berichten – oktober 2020

Reactie op sociale media-berichten – oktober 2020

De “sociale media” hebben hun sterktes, maar ook hun zwaktes. Een ervan heeft te maken met de duiding die mensen geven aan een bericht, zodat het in hun kraam past (“commentaar”). Een tweede is de entropie rond de boodschap die ontstaat wanneer een bericht herhaaldelijk verspreid wordt met duiding van de doorzenders (“delen”). Beide zijn vaak nefast voor de boodschap van de auteur. Het is me ook overkomen met een recent artikel in een van onze huisbladen. Ik herhaal daarom zelf nog eens de kern van mijn boodschap.

Ik heb heel wat geschreven over de huidige coronacrisis, tot nu toe niet in de vluchtige sociale media. Voor de duidelijkheid: ik ondersteun uiteraard alle opgelegde veiligheidsmaatregelen en in ons ziekenhuis volgen we die nauwgezet op. De rode draad in m’n verhaal blijft hetzelfde. In essentie zijn er twee belangrijke aspecten.

Voorwoord azlink 46

Voorwoord azlink 46

Lap! Nu heb ik het aan m’n been. Ik blijk plots geweldig populair te zijn op de sociale media, heel specifiek op Facebook. Het ontgaat me helemaal of dit nu al dan niet een prestatie is, of een verdienste. Zelf ben ik niet actief op Facebook, Instagram, Twitter … Velen zullen nu hun wenkbrauwen fronsen.

Voorwoord azlink 45

Voorwoord azlink 45

De vakantie is achter de rug. Het beeld dat me bijblijft is dat van maskers in het straatbeeld, op de zeedijk, in de cafés en restaurants, in de winkels … Wanneer je in de zomer van vorig jaar had verteld dat we twaalf maanden later allemaal met een mondmasker zouden rondlopen, dan werd je ongetwijfeld voor gek verklaard. Toch is dit vandaag een feit. Eigenaardig hoe snel het leven van ons allemaal, hoe snel onze maatschappij ernstig veranderd is en dit door toedoen van een piepklein virusje. Het getuigt anderzijds ook van onze wendbaarheid, ons aanpassingsvermogen en onze strijdlust om deze pandemie te lijf te gaan.

Voorwoord azlink 44

Voorwoord azlink 44

Lap, nu heb ik het ernstig verkorven bij mijn secretaressen. Secretaressedag vergeten! De bewuste dag begon nochtans goed. De dames waren allen behoorlijk vrolijk die ochtend. Om nog meer onheil te voorkomen, zal ik het misschien nog iets anders formuleren: de dames waren net iets vrolijker dan gewoonlijk die ochtend. Tegen de middag begon het tij wat te keren. Plots stond er op mijn bureau een mandje met paaseitjes en daarbij een handgeschreven briefje: ‘Een attentie voor deze bijzondere dag’. Me nog steeds van geen kwaad bewust dacht ik bij mezelf: vriendelijk van de dames.